Kalem suresi

Nûn.[1] Kaleme ve yazdıklarına yemin olsun.

Sen, Rabbinin nimeti sayesinde bir deli değilsin.

Senin için tükenmez bir ecir vardır.

Şüphesiz sen, çok büyük bir ahlâk üzeresin.

Sen de göreceksin, onlar da görecekler.

Hanginizin delirmiş olduğunu.

Doğrusu Rabbin, kendi yolundan sapan kişiyi en iyi bilendir. Hidayete erenleri de en iyi bilen O'dur.

Sakın yalanlayanlara itaat etme!

Onlar ister ki, sen müsamaha gösterip, yumuşak davranasın da onlar da sana yumuşak davransınlar.

Sakın itaat etme çokça yemin eden, aşağılık ve değersiz her kişiye.

Arkadan çekiştirip, laf götürüp getirene.

İyiliğe engel olan, saldırgan günahkâra.

Kabaya sonra da soysuza.

O mal ve oğullar sahibi oldu diye.

Karşısında ayetlerimiz okunduğunda “öncekilerin masallarıdır” der.

Yakında biz onun burnu üzerine damga vuracağız.

Gerçek şu ki biz o bahçe sahiplerini sınadığımız gibi bunları da sınadık: Hani sabah vaktinde onu mutlaka devşireceklerine yemin etmişlerdi.

(İnşaallah diyerek, yeminlerinde) istisna da yapmıyorlardı.

Onlar uyurken, Rabbin tarafından bir kuşatıcı (ateş) bahçeyi sarıverdi.

Bahçeler bir anda kapkara kesildi.

Sabah vakti birbirlerine seslendiler.

Eğer mahsulü toplayacaksanız, erkenden yola çıkın!

Kendi aralarında fısıldaşarak yola koyuldular.

"Sakın bugün oraya bir yoksul girip yanınıza sokulmasın" diye.

(Yoksulları) alıkoymaya güçleri yetiyormuş gibi erkenden gittiler.

Fakat bahçeyi o halde gördüklerinde; “Biz mutlaka yolumuzu şaşırmış olmalıyız!” dediler.

Bilâkis biz, mahrum bırakıldık.

Onların en mu'tedil/insaflı olanı: "Ben size, keşke Allah’ı tesbih etseydiniz dememiş miydim?" dedi.

Onlar; “Rabbimizi tesbih ederiz. Şüphesiz biz, zalim kimseler imişiz.” dediler.

Karşılıklı olarak birbirlerini kınamaya başladılar.

Şöyle dediler: “Yazıklar olsun bize! Gerçekten biz azgın kişilermişiz!”

“Umulur ki, Rabbimiz bize bunun yerine daha iyisini verir. Çünkü biz artık Rabbimizi arzulayanlarız.”

İşte azap böyledir. Ahiret azabı ise elbette daha büyüktür. Keşke bilselerdi.

Şüphesiz Allah’a karşı gelmekten sakınanlar için Rableri katında Naîm Cennetleri vardır.

Biz hiç, Müslümanlarla suçluları bir tutar mıyız?

Ne oluyor size? Nasıl hüküm veriyorsunuz?

Yoksa sizin bir kitabınız var da ondan mı okuyorsunuz?

Onda, “Beğendiğiniz her şey sizindir” (diye mi yazılı?)

Yoksa; “Neye hükmederseniz o yerine getirilir.” diye kıyamete kadar geçerli olacak, size verilmiş yeminler/sözler mi var?

Sor onlara; hangileri bunun savunuculuğunu yapacak?

Yoksa onların ortakları mı var? Eğer doğru söyleyenler iseler o halde ortaklarını getirsinler.

Baldırın açılacağı o günde onlar secde etmeye davet edilecekler. Fakat buna güç yetiremezler.

Gözleri korku içinde, yüzlerini zillet bürümüştür. Oysa onlar, sağ salim iken secde etmeye çağrılmışlardı.

Artık beni ve bu sözü yalanlayanları baş başa bırak. Biz onları bilmeyecekleri bir yerden derece derece azaba yaklaştıracağız.

Onlara mühlet veriyorum. Çünkü benim tuzağım çok sağlamdır.

Yoksa sen onlardan bir ücret istiyorsun da onlar bu yüzden ağır bir borç yükü altına mı girmişlerdir?

Yoksa gayb onların yanındadır da onlar mı yazıyorlar?

Rabbinin hükmünü sabırla bekle! Balık sahibi/Yunus gibi olma! Hani o, dertli bir sesle Rabbine seslenmişti.

Şayet Rabbinden ona bir nimet yetişmemiş olsaydı, o mutlaka kınanmış bir hâlde ıssız bir yere atılacaktı.

Ancak Rabbi onu seçti ve onu salihlerden kıldı.

Kâfirler, o zikri işittikleri vakit neredeyse seni gözleriyle devireceklerdi. “O, kesinlikle bir delidir.” diyorlardı.

Oysa o (Kur'an) ancak alemler için bir öğüttür.